Nasza najgłębszą obawą nie jest to, że znaczymy zbyt mało.

Najbardziej dręczy nas obawa, że jesteśmy potężni ponad miarę.

To nasz blask, a nie ciemnota najbardziej nas przeraża.

Zadajemy sobie pytanie: kimże jestem, by być tak

błyskotliwy, wspaniały, utalentowany i cudowny?

A właściwie, dlaczego nie możesz taki być?

Jesteś wszak dzieckiem Boga.

To, że umniejszasz swe znaczenie, nie służy światu.

Nie ma nic chwalebnego w tym, że się kulisz, by inni

ludzie nie czuli się przy tobie niepewnie.

Przyszliśmy na świat, by dawać świadectwo chwale

Boga, która kryje się w nas.

Jej przejawy można znaleźć w każdym, nie tylko

w wybranych.

A kiedy pozwalamy swojemu światłu błyszczeć,

nieświadomie dajemy innym przyzwolenie na czynienie

tego samego.

Gdy uwalniamy się od własnych obaw, nasza

obecność automatycznie wyzwala innych.